ԹՀԹ Առաջնորդի նոր տարւայ պատգամը՝ Նորոգութեամբ նւաճել ժամանակը

Ուրբաթ, 1 յունւարի 2010 թ.

Նորոգող հնութեանց,
նորոգեա եւ զիս, նորոգ զարդարեա

Նոր տարի է կրկին. մէկ անգամ եւս աշխարհը, յատկապէս՝ Քրիստոնեայ աշխարհը, մոռացած ամէն ինչ, նեղութիւն, ցաւ ու տառապանք, այլեւ՝ յուսահատութիւն, նոյնիսկ անօթութիւն ու հիւանդութիւն, աչքերը յառել է ժամացոյցի սլաքին եւ անհամբերութեամբ ու, վստահաբար, մեծ յոյսով, հաւատքով ու ակնկալութեամբ սպասում է սլաքի այս կողմն անցնելու՝ աւետելու համար գալուստը Նոր տարւայ, նոր ժամանակաշրջանի, մի նոր տասնամեակի:
Դեռ երէկ էր, որ նոյն աշխարհը նոյն սպասումով ու ակնկալութեամբ դիմաւորեց արդէն իսկ «հնացած» ու յամրաքայլ հեռացող ներկայ տարւան: Այս երեւոյթի առաջ կանգնած՝ մարդ ինքն իրեն մէկ անգամ եւս գտնում է ժամանակի աքցանի մէջ ու ակամայ մտածում, թէ ինչպէս է, որ մարդկութիւնը այսքան ժամանակ կարողացել է անժամանակ ժամանակի մէջ տեղաւորւել ու անշեղ շարունակել իր ընթացքը:
Աստւածաշնչի Ծննդոց գրքում կարդում ենք, որ Աստւած ինքը տիեզերքը գոյաւորելիս՝ Իր խօսքով հաստատեց նաեւ ժամանակը, նոյնինքն տիեզերքի կարգ ու կանոնի, կարգաւորութեան համար: Այնուհետեւ Աստւածաշունչը միշտ յիշեցնում է, որ ամէն ինչ իր ժամանակին պէտք է կատարւի: Աղօթքը, պաշտամունքը, զոհը, ուխտը, մի խօսքով՝ աստւածապաշտութեան հետ առնչւող ամէն մի արարողութիւն հարկ է, որ իր ժամանակին կատարւի: Աստւած միշտ իր ժողովրդին յիշեցնում է Իր պատւիրածն ու թելադրանքը, քանի որ երբ ամէն ինչ իր ժամանակի ու պատւիրածի համաձայն է կատարւում, կեանքը աստւածահաճ ու պտղալից է դառնում:
Արդարեւ, ժամանակը արժեւորւում ու իմաստաւորւում է գործով, ժամանակի մէջ կատարւած մեծ իրագործումով. ահա թէ ինչու Ժողովողի հեղինակը յիշեցնում է, որ կեանքի ու ժամանակի իմաստութիւնը կայանում է ամէն ինչ իր ժամանակին կատարելու մէջ. «Ամէն բանի ժամանակը կայ, եւ աշխարհում ամէն գործ ունի իր ժամանակը» (Ժող. 3:1):
Աստւած յարատեւօրէն ժամանակի ու միջոցի մէջ աշխարհն ու մարդկութեանը ողողում է իր հոգով ու շնչով: Մարդկութիւնը, սակայն, անգիտակ ու անտարբեր է այս ճշմարտութեանը, որովհետեւ ժամանակը դիտում ու կշռում է իր մարդկային չափանիշերով:
Աստծու հոգով օծուն ժամանակը երբ իմաստութեամբ տնօրինւի, կը դառնայ անժամանակ եւ մարդն էլ այդ ժամանակով կը յաւերժանայ:
Քրիստոնեայ մարդը հաւատքով ամրապնդւած՝ կարող է ժամանակը վերածել դէպի յաւերժութեան երթի: Կեանքի յաւերժութիւնը երաշխաւորւում է ժամանակի մէջ կատարւած բարի գործերով: Աստծուց մեզ տրւած ժամանակը տնտեսելով, այսինքն՝ այն լցնելով բարիքով, օրհնութեամբ, ողորմածութեամբ, ընկերասիրութեամբ, աստւածապաշտութեամբ, ազգասիրութեամբ եւ ընդհանրապէս այլասիրութեամբ, ժամանակին տւած կը լինենք իր արժէքը:
Մարդկութեան պատմութեան ընթացքը անժամանակ գործերով, իրագործումներով, ձեռքբերումներով ժամանակը, օրը, ամիսը, տարին արժեւորել եւ գնահատելն է: Աստւածահաճ գործով լեցուն օրը հազար տարի արժէ. ահա թէ ինչու Պետրոս առաքեալը խօսելով յաւիտենականութեան ու վերջին դատաստանի մասին՝ կարեւորութեամբ յիշեցնում է, որ Տիրոջ մօտ մէկ օրը հազար տարւայ պէս է եւ հազար տարին՝ մէկ օրւայ պէս (Բ Պետր. 3:8): Մարդիկ գործել ու ստեղծագործել են եւ իրենց ստեղծագործութեամբ ժամանակը անժամանակ դարձրել: Պօղոս առաքեալը խօսելով բարիք գործելու մասին՝ շեշտում է, որ մշտապէս բարիք գործելով՝ քրիստոնեան իր կեանքը վերածում է օրհնութեան, դէպի յաւերժութիւն գնացքի եւ հետեւաբար՝ թելադրում է. «Չձանձրանանք բարիք գործելուց, որովհետեւ եթէ յարատեւենք, արդիւնքն անպայման կը քաղենք իր ժամանակին: Հետեւաբար՝ քանի դեռ ժամանակը մեր ձեռքում է, բարիք անենք բոլորին, մանաւանդ՝ հաւատի ճանապարհի մեր հարազատներին» (Գաղ. 6:9-10):
Ժամանակը մի մատեան է, որի մէջ մարդ անհատը իր հաւատաւոր կեանքով ու գաղափարական աշխարհով իր կնիքն է թողնում եւ այդ մատեանը արդէն դառնում է խորհուրդը մարդու:
Աստւածորդին ժամանակների ժամանակին աշխարհ եկաւ ու Իր գալուստով կերպարանափոխեց ամբողջ աշխարհը եւ այդ պատճառով էլ այդ «ժամանակին» իր աշխարհ գալը եղաւ մեկնակէտը նոր կեանքի: Աստծու մարդեղացումով՝ ժամանակն ու կեանքը մի պահ գիրկընդխառնւեցին: Քրիստոս աշխարհ եկաւ ճիշտ ժամանակին, որպէսզի մարդկութիւնը, աշխարհը նոր կեանք ունենայ, որպէսզի Իր ծնունդով հիմքը դնի նոր թագաւորութեան, որը անվախճան է լինելու, այսինքն՝ անժամանակ:
Մարդ արարածը այսօր կոչւած է՝ իր կեանքն ապրելու յարաբերաբար այս ճշմարտութեան, որպէսզի կարողանայ իր ժամանակը անժամանակի վերածել:
Մեր կեանքն ընդհանրապէս տխուր, երբեմն ողբալի եւ ուրախ ու հաճելի պահերի, դէպքերի ու երեւոյթների խառնուրդ է: Մարդ էակը կոչւած է յստակ ու պարզ հաւատքով արտայայտել իր հոգեկան ձգտումներն ու տենչերը՝ իրապաշտութեամբ դիմակալելու համար իր առջեւ եկող վիճակները, դժւարութիւնները, տագնապներն ու խռովութիւնները: Բաներ կան, որոնց կարողանում ենք յաղթահարել եւ, սակայն, բաներ էլ կան, որոնց դիմաց ոչինչ չենք կարող անել եւ հետեւաբար՝ մեզ մնում է աւելի պինդ ձեւով կառչել կեանքին, որպէսզի կեանք-գործով հնարաւոր լինի ժամանակն անդրանցնել:
Կեանքի խորհրդով օծուն մեր ժամանակը պէտք է վերածենք դէպի փրկութիւն ուղեւորութեան, ու որքան ամուր լինենք մեր հաւատքի մէջ՝ ժամանակը նւաճելու մեր վճռակամութեան մէջ այնքան աւելի պայծառ կարող է լինել մեր կեանքի ընթացքը: Հրեշտակը Աստծու շնորհքին արժանացած Մարիամին աւետեց, որ ինքը յղիանալու է եւ մի որդի է ունենալու, որի անունը Յիսուս է լինելու. «Եւ Նա յաւիտեան կը թագաւորի Յակոբի սերունդների վրայ: Նրա թագաւորութիւնը վախճան չի ունենայ» (Ղկ. 1:31-33):
Յաւիտենական թագաւորութեան մեր անդամակցութիւնը երաշխաւորւած է Քրիստոսի ընդունումով որպէս Տէր եւ Թագաւոր եւ Իրենով վերանորոգւելու հրամայականով:
Տօնական այս օրերում, երբ պատրաստւում ենք նշելու Նոր տարւայ եւ Ս. Ծննդեան ու Աստւածայայտնութեան տօները, բոլորս կոչւած ենք՝ մտքով ու հոգով վերանորոգւելու եւ այդ վերանորոգութեամբ զօրացած՝ դիմաւորելու Նոր տարին եւ մեր Փրկչի հրաշափառ Աստւածայայտնութիւնը: Ս. Ներսէս Շնորհալի հայրապետի բառերով՝ դիմենք մարդեղացած Աստծուն, որ մեզ նորոգի անանցանելի զարդերով:
Անցեալ տարին մեր համայնքի կեանքում յատկանշւեց տխուր, ցնցիչ ու ահաւոր դժւարութեամբ: Տարին մի պահ սեւ ժամանակի վերածւեց, սակայն աստիճանաբար կեանքն ընթացող ժամանակի հետ մեզ մղեց՝ իրապաշտօրէն ու մանաւանդ հաւատքով ընկալելու այն: Այսօր էլ այն մեզ «յուշում» է, որ իրապաշտութեամբ դիմագրաւենք կեանքից մեզ եկած դժբախտութիւնները, որպէսզի հնարաւոր լինի նաեւ այն չէզոքացնել ու վերանորոգւած մտքով, մտածումներով ու տեսիլքներով ապագային նայենք: Սաղմոսերգու մարգարէն ասում է. «Տէրը բոլոր զրկւածներին արդարութիւն է հատուցում եւ պաշտպանում է նրանց իրաւունքը» եւ ապա մարդուն յիշեցնում է իր կեանքի էութիւնը.
Արդարեւ, մարդու կեանքը խոտի է նման,
Ծաղկում է այնպէս, ինչպէս վայրի ծաղիկը,
Երբ խորշակը փչում է նրա վրայ,
Այլեւս դադարում է գոյութիւն ունենալուց,
Նրա տեղն անգամ չես իմանայ.
Սակայն, Տիրոջ հոգածութիւնը անվախճան է
Իր արդար վարմունքը մշտական է
Իրենից ակնածողների հանդէպ,
Նրանց հանդէպ, որոնք հաւատարիմ են իր ուխտին
Եւ չեն մոռանում գործադրել իր հրահանգները:
Դարերով մեր ժողովուրդն իր կեանքն ապրեց՝ «գործադրելով» իր Տիրոջ «հրահանգները». թշնամին ուզեց, որ մեր կեանքը խոտի նման խորշակից փչւելով՝ դադարի գոյութիւն ունենալուց, սակայն Տէրը մեզ պաշտպանեց ու զօրացրեց: Այսօր էլ թշնամին մռնչող առիւծի նման՝ հետեւում է մեզ, սակայն, վստահաբար, Աստւածայայտնութեան տօնի խորհրդով վերանորոգւած ու վերածնւած մեր ժողովուրդը գերագոյն իմաստութեամբ եւ ինքնապաշտպանութեան բնածին բնազդով զրահաւորւած՝ պէտք է շարունակի իր գոյապայքարը՝ յանուն բարու, կատարեալի եւ գեղեցկի, յանուն իր ամբողջական հայրենիքի եւ ամբողջական ժողովրդի յաւերժութեան:
«Ով հնութիւններ նորոգող Քրիստոս, նորոգիր նաեւ մեզ քո անանցանելի զարդերով՝ հաւատքով, յոյսով եւ սիրով, որպէսզի այս եռեակ հոգեւոր զէնքերով պայծառացած՝ սիրոյ, հաճութեան, եղբայրութեան եւ միասնութեան մթնոլորտում շարունակենք մեր կեանքը՝ այս խայտաբղէտ աշխարհում, որը որեւէ ժամանակից աւելի կարիքն ունի մեր Երկնաւոր Հօր՝ Աստծու միջամտութեան, ինչու չէ նաեւ օրհնութեան»:
Հաւատքով, յոյսով ու սիրով միմեանց շնորհաւորենք ու միմեանց մաղթենք՝
Շնորհաւոր Նոր տարի եւ Ս. Ծնունդ. ամէն:

ՍԵՊՈՒՀ ԱՐՔ. ՍԱՐԳՍԵԱՆ
ԱՌԱՋՆՈՐԴ ԹԵՀՐԱՆԻ ՀԱՅՈՑ ԹԵՄԻ
Դեկտեմբեր 2009
Թեհրան
■ Այս լուրը դիտւել է 284 անգամ: